Om 7:00 uur precies stond alles klaar.

De tafel was gedekt met wit porselein. Verse croissants lagen in een mandje. Er stond koffie te dampen in een zilveren kan en het ochtendlicht viel door de hoge ramen van de eetkamer.

Ik controleerde mijn horloge.

Nog drie minuten.

Mijn hart sloeg rustig. Niet omdat ik nergens bang voor was, maar omdat ik jarenlang had geleerd hoe je angst gebruikt zonder erdoor bestuurd te worden.

De deurbel ging.

Ik opende de deur.

Voor me stonden politiechef Bernard Lefèvre en twee rechercheurs van de afdeling interne zaken. Achter hen verscheen officier van justitie Claire Dubois, een vrouw die ik jaren geleden had geholpen bij een complexe corruptiezaak.

“Goedemorgen, Elena,” zei ze vriendelijk.

“Goedemorgen. Kom binnen.”

Ze stapten naar binnen alsof ze een gewone afspraak hadden.

In zekere zin was dat ook zo.

De afspraak was alleen niet wat Victor verwachtte.

Enkele minuten later zaten ze aan de eettafel.

Niemand sprak luid.

Niemand maakte een scène.

Claire opende haar tablet.

“Nog steeds zeker?” vroeg ze.

Lees verder op de volgende pagina