Skip to content
“Oh nee, mam…” fluisterde hij. “We moeten de politie bellen!”
Mijn hart bonsde in mijn keel terwijl ik opnieuw in het doosje keek.
Binnenin lag geen gevaarlijk voorwerp. Geen bedreiging. Geen iets dat iemand pijn kon doen.
Er lag een foto.
Een oude foto van Eli.
Ik herkende hem meteen. Hij was toen nog maar zes jaar oud en stond lachend naast zijn vader tijdens een buurtpicknick.
Op de achterkant stond een handgeschreven boodschap:
“Paraplu nummer 1. Een herinnering aan vriendelijkheid.”
Verward keek ik naar de andere dozen.
De buren kwamen dichterbij.
Eli kneep in mijn arm.
“Wie heeft dat gedaan?”