Skip to content
Ethan keek niet op toen hij sprak.
“Papa…”
Zijn stem was nauwelijks hoorbaar.
Ik schoof mijn stoel dichterbij en legde een hand op zijn schouder.
“Wat is er, jongen?”
Naast hem zat Caleb nog steeds met rode ogen in zijn mok te roeren. De marshmallows waren inmiddels gesmolten tot kleine witte eilandjes.
Ethan slikte.
Toen zei hij:
“Mama heeft die sieraden in Maya’s tas gedaan.”
De keuken werd doodstil.
Ik hoorde alleen het zachte gezoem van de koelkast.
“Wat bedoel je?” vroeg ik voorzichtig.
Zijn kleine vingers klemden zich om de mok.
“Ik zag het.”
Caleb keek onmiddellijk op.
“Ik ook,” fluisterde hij.
Mijn hart begon sneller te slaan.
Kinderen verzinnen soms dingen. Dat wist ik. Maar Ethan en Caleb waren nooit kinderen geweest die verhalen verzonnen om problemen te veroorzaken.
Integendeel.
Ze waren juist eerlijk tot op het pijnlijke af.
“Vertel me precies wat je hebt gezien.”