Daniel bleef enkele seconden roerloos staan.

De stoet afgestudeerden liep verder, maar hij leek niets meer om zich heen te horen.

Zijn blik bleef op mij gericht.

Op dat moment voelde ik een knoop in mijn maag.

Ik wilde dat hij zich op zijn diploma-uitreiking concentreerde.

Niet op mij.

Niet op de pijnlijke situatie.

Dus glimlachte ik opnieuw en knikte voorzichtig.

Een moederlijke boodschap zonder woorden.

Alles is goed.

Geniet van je moment.

Maar Daniel kende mij beter dan wie dan ook.

Hij zag de bloemen.

Hij zag waar ik stond.

En hij zag vooral waar ik niet zat.

Langzaam liep hij verder naar zijn toegewezen plaats tussen de andere studenten.

De ceremonie begon.

De directeur hield een toespraak.

Leraren werden bedankt.

Ouders kregen applaus.

Maar ik merkte dat Daniel afwezig leek.

Alsof zijn gedachten ergens anders waren.

Aan de voorkant van de zaal zat Richard rechtop.

Vanessa glimlachte telkens wanneer een fotograaf haar kant op keek.

Ze leek tevreden.

Alsof ze een belangrijke overwinning had behaald.

Ik probeerde er niet naar te kijken.

Vandaag draaide niet om haar.

Het draaide om mijn zoon.

Lees verder op de volgende pagina