De woorden van Ethan bleven in de lucht hangen.

Niemand bewoog.

Niemand sprak.

Zelfs de piepende monitoren leken zachter te klinken.

Margaret keek naar haar kleinzoon. Zijn kleine vingers klemden zich nog steeds vast aan haar hand. Zijn ogen waren rood van het huilen, maar hij keek vastberaden.

“Wat bedoel je daarmee, lieverd?” vroeg ze voorzichtig.

Rebecca schudde onmiddellijk haar hoofd.

“Ethan is moe. Hij begrijpt niet wat er gebeurt.”

Maar Ethan trok zijn hand weg van zijn moeder.

“Nee,” zei hij. “Ik begrijp het wel.”

Dr. Patel sloot het dossier dat hij vasthield.

“Misschien moeten we allemaal even gaan zitten.”

Rebecca werd zichtbaar nerveus.

“Dit is niet het moment hiervoor.”

“Juist wel,” antwoordde de arts rustig. “Als er informatie is die relevant kan zijn voor deze procedure, moeten we die horen.”

Margaret voelde haar hart sneller slaan.

Ze keek naar Daniel door het glazen raam.

Lees verder op de volgende pagina