Ik pakte mijn tas van de tafel en liep zonder een woord te zeggen naar de uitgang.

Niemand hield me tegen.

Niemand keek zelfs maar echt naar me.

Randy was te druk bezig met zijn optreden voor zijn vrienden. Voor hem was ik slechts een onderdeel van het decor geworden. Iemand die de rekeningen betaalde, de problemen oploste en vervolgens stil in een hoek bleef zitten.

Maar deze keer was het anders.

Buiten haalde ik diep adem.

De frisse avondlucht voelde alsof ik eindelijk wakker werd uit een lange droom.

Mijn telefoon trilde.

Een bericht van de bank.

Lees verder op de volgende pagina