De rechtszaal verstijfde.

Niemand bewoog.

Niemand sprak.

Zelfs rechter Carter leek vergeten te zijn wat hij zojuist had uitgesproken.

Ik staarde naar Eleanor Sterling alsof ik naar een geest keek.

Mijn hart bonsde.

“Wat bedoelt u?” fluisterde ik.

Eleanor haalde diep adem.

Haar ogen verlieten de mijne geen seconde.

“Jij bent mijn dochter.”

Julian schoot opnieuw in de lach, maar deze keer klonk het geforceerd.

“Dit is absurd.”

Eleanor draaide haar hoofd langzaam naar hem.

De temperatuur in de ruimte leek plotseling te dalen.

“Ik zou heel voorzichtig zijn met wat ik hierna zeg als ik jou was.”

Zijn glimlach verdween onmiddellijk.

Een van de mannen die haar vergezelde stapte naar voren en overhandigde een map aan de rechter.

“Bewijsstukken,” zei hij rustig.

Rechter Carter bladerde door de documenten.

Zijn wenkbrauwen schoten omhoog.

Lees verder op de volgende pagina