De rechtszaal werd doodstil.

Niemand bewoog.

Niemand fluisterde.

Zelfs de griffier keek op van haar notities.

Victor staarde naar de blauwe map alsof die elk moment kon ontploffen.

Mijn advocate, Grace Whitmore, schoof de documenten langzaam naar voren.

“Met toestemming van de rechtbank, edelachtbare.”

De rechter knikte.

“Ga uw gang.”

Grace opende de map.

“Deze documenten bevatten twintig jaar aan financiële administratie, arbeidsregistraties, belastingaangiften, verzekeringsdossiers en interne bedrijfscommunicatie.”

Victor schoot rechtop.

“Bezwaar.”

“Op welke grond?” vroeg de rechter.

Zijn advocaat aarzelde.

Dat was veelzeggend.

Grace vervolgde rustig:

“Mijn cliënte werd jarenlang voorgesteld als iemand die slechts af en toe hielp in het restaurant. De documenten tonen echter aan dat zij gemiddeld zestig tot zeventig uur per week werkte.”

Een zacht gemompel ging door de zaal.

De rechter bladerde door enkele pagina’s.

“Zijn deze documenten authentiek?”

Lees verder op de volgende pagina