Skip to content
DEEL 2
Ethan bleef naar zijn beker warme chocolademelk staren.
Zijn kleine vingers klemden zich zo stevig om het keramiek dat zijn knokkels wit werden.
“Papa…” fluisterde hij.
Ik ging naast hem zitten.
“Wat is er, jongen?”
Hij keek eerst naar de deur van de keuken.
Daarna naar het raam.
Alsof hij wilde controleren of niemand hem kon horen.
Toen boog hij zich naar me toe.
“Papa… Maya heeft de sieraden niet gestolen.”
Mijn hart sloeg een slag over.
“Hoe weet je dat?”
Zijn onderlip begon te trillen.
“Omdat mama ze zelf in Maya’s tas heeft gedaan.”
De wereld leek plotseling stil te vallen.
Ik hoorde de koelkast niet meer zoemen.
Ik hoorde de regen buiten niet meer.
Alleen de woorden van mijn zoon.
Mama heeft ze zelf in Maya’s tas gedaan.