Ik bleef staan achter het gordijn, terwijl de regen het glas in dunne strepen liet trillen.

Serena stond kaarsrecht op mijn oprit, alsof ze nog steeds in haar eigen wereld was waar alles netjes, gecontroleerd en onder haar regels verliep.

Maar iets klopte niet meer.

Niet in haar houding.

Niet in de manier waarop Wesley zijn telefoon vasthield alsof hij een reddingslijn kwijt was.

En zeker niet in Lydia, die een stap achter hen bleef staan, rustig, met een uitdrukking die ik nog nooit eerder bij haar had gezien.

Geen medelijden.

Geen ongemak.

Maar helderheid.

Alsof iemand eindelijk de cijfers hardop had uitgesproken waar niemand omheen kon.

Ik deed het gordijn langzaam dicht.

Niet uit angst.

Maar omdat ik niet meer wilde reageren op drama dat ik zelf jarenlang had betaald.

De deurbel ging niet.

Dat was het eerste vreemde.

Wesley klopte niet eens direct.

Alsof hij niet wist of hij nog wel het recht had om binnen te komen.

Na enkele seconden ging de deur toch open.

Lees verder op de volgende pagina