De vraag hing in de keuken alsof iemand de tijd had stilgezet.

“Welk huis?”

Daniel sprak het langzaam uit, niet als iemand die nieuwsgierig was, maar als iemand die zijn grip op de werkelijkheid even kwijt was.

Ik keek hem aan. Niet boos. Niet gehaast. Alleen helder.

Norma bewoog nog steeds niet. Haar vingers lagen nog steeds op de rand van het fornuis, alsof ze bang was dat de keuken zou instorten als ze losliet.

Ik zette de theedoek netjes neer naast de gootsteen.

Toen pas antwoordde ik.

“Het huis dat ik twee jaar voor onze bruiloft heb gekocht.”

Een seconde lang gebeurde er niets.

Lees verder op de volgende pagina