Skip to content
DEEL 2
Mijn ademhaling bleef langzaam en regelmatig terwijl ik op het bed lag.
De opnamepen in mijn tas draaide nog steeds.
Elke seconde voelde als een uur.
Ik hoorde stemmen dichterbij komen.
De deur ging open.
“Ze slaapt diep,” zei Frank.
“Dat hoop ik maar,” antwoordde een onbekende man.
Er volgde een korte stilte.
Toen hoorde ik het geritsel van papieren.
Papieren?
Dat was niet wat ik had verwacht.
Ik hield mijn ogen gesloten.
“Waar zijn de documenten?” vroeg de onbekende stem.
“Hier,” zei Frank.
Nog meer geritsel.
Een andere man lachte.
“Ze heeft geen idee, hè?”
“Geen flauw idee,” antwoordde Frank.
Mijn hart bonsde.
Documenten?
Waar hadden ze het over?
Plotseling voelde ik een golf van opluchting en verwarring tegelijk.
De situatie was duidelijk ernstig, maar het gesprek ging niet over wat mijn ergste angsten me hadden laten geloven.
Het ging ergens anders over.
Iets dat zorgvuldig verborgen werd gehouden.
Na enkele minuten verlieten de mannen de kamer.
De deur werd opnieuw afgesloten.
Ik wachtte.
Tien minuten.
Twintig minuten.
Dertig minuten.
Pas toen ik zeker wist dat niemand terugkwam, opende ik voorzichtig mijn ogen.
Mijn camera stond nog op zijn plek.
Mijn tas ook.
Mijn handen trilden terwijl ik de opname controleerde.
De stemmen waren duidelijk hoorbaar.
Niet perfect.