DEEL 2

Adrian lachte opnieuw toen ik opstond.

Een korte, scherpe lach. Alsof ik een grap was die hij al te vaak had gehoord.

“Je denkt dat je iets kunt doen?” zei hij terwijl hij de papieren weer op tafel gooide. “Mara, je begrijpt niet eens hoe dit bedrijf werkt. Jij bent alleen maar… de vrouw die thuis bleef terwijl ik Voss Meridian opbouwde.”

Vanessa stond een halve stap achter hem.

Ze keek me aan alsof ik een hinderlijke ruis was in haar nieuwe leven.

Maar Ethan stond nog steeds stil aan de tafel.

Zijn kleine vingers waren nog steeds netjes bezig met de bosbessen.

Eén voor één.

Alsof de wereld alleen veilig was zolang hij telde.

Ik knielde naast hem neer.

“Ben je klaar, lieverd?”

Hij knikte.

“Er zijn er nu 260,” zei hij zacht. “Omdat papa er nog twee heeft toegevoegd toen hij boos werd.”

Ik glimlachte.

“Goed gezien.”

Adrian rolde met zijn ogen.

Lees verder op de volgende pagina