Ik kwam terug bij bewustzijn op een plek die ik niet meteen herkende.

Wit licht. Een scherpe geur van desinfectiemiddel. Het constante gepiep van monitoren.

Mijn ogen probeerden zich te focussen.

“Mevrouw Parker? Kunt u me horen?”

Een stem, kalm maar dringend.

Ik wilde antwoorden, maar mijn keel was droog alsof ik dagen niet had gedronken.

“Ethan…” fluisterde ik uiteindelijk.

De verpleegkundige naast me keek even op van haar scherm. Haar gezicht verzachtte.

“Uw zoon is veilig,” zei ze.

Die woorden raakten me harder dan pijn ooit had gekund.

“Waar is hij?” vroeg ik, mijn stem trillend.

“Op de neonatale afdeling. Hij wordt goed verzorgd.”

Mijn adem brak.

Maar Ryan… mijn brein vulde de rest van de zin zelf in.

Ryan was er niet.

Niet bij mij.

Lees verder op de volgende pagina