Isabel stapte de kamer binnen met haar armen over elkaar geslagen. Haar perfect gestylede uiterlijk stond in schril contrast met de spanning in haar gezicht.

“Ik vroeg je iets, Finnian,” zei ze. “Sinds wanneer deelt een schoonmaakster geheimen met je moeder?”

Finnian sloot langzaam het dossier.

“Misschien sinds het moment dat niemand anders de tijd nam om naar haar te luisteren.”

Isabel fronste.

“Dat klinkt wel heel dramatisch.”

Voordat Finnian kon antwoorden, klonk er een zachte stem vanuit de deuropening.

“Mevrouw Helena heeft nooit geheimen voor mij gehad.”

Elodie stond daar, zichtbaar ongemakkelijk omdat ze het gesprek had onderbroken.

“Ik heb alleen geluisterd wanneer ze wilde praten.”

Isabel draaide zich naar haar om.

“Niemand heeft jou iets gevraagd.”

Elodie knikte rustig.

“Dat klopt.”

Ze wilde zich omdraaien en vertrekken, maar Finnian hield haar tegen.

“Blijf.”

De verrassing op Isabels gezicht was onmogelijk te missen.

Voor het eerst sinds lange tijd voelde Finnian zich ongemakkelijk bij de manier waarop zijn verloofde tegen andere mensen sprak.

“Mijn moeder rust nu,” zei hij. “Laten we dit gesprek beëindigen.”

Isabel glimlachte geforceerd.

“Natuurlijk.”

Maar toen ze de kamer verliet, bleef er een ongemakkelijke stilte achter.

De dagen daarna begon Finnian dingen op te merken die hem eerder nooit waren opgevallen.

Elke ochtend bracht Elodie verse bloemen naar Helena’s kamer.

Niet dure bloemen.

Geen zeldzame orchideeën of exclusieve boeketten.

Gewoon bloemen die Helena mooi vond.

Margrieten.

Lavendel.

Zonnebloemen.

Lees verder op de volgende pagina