Skip to content
De man verstijfde onmiddellijk.
Zijn zelfverzekerde glimlach verdween alsof iemand een schakelaar had omgezet.
Achter hem stond een lange man van ongeveer veertig jaar oud. Zijn donkerblauwe pak was eenvoudig maar perfect op maat gemaakt. Hij droeg geen opvallende sieraden, geen luxe horloge dat om aandacht schreeuwde. Toch leek de hele ruimte plotseling stiller te worden.
“Ik zei: bied je excuses aan,” herhaalde hij rustig.
De ober die enkele meters verderop stond, keek onmiddellijk weg. Zelfs de manager van de bar kwam haastig dichterbij.
“Meneer Mendoza,” zei de manager nerveus. “Is alles in orde?”
Valeria fronste.
Ze kende die naam.
Alejandro Mendoza.
Eigenaar van een van de grootste investeringsmaatschappijen van Mexico. Zijn bedrijven financierden technologieprojecten, duurzame energie en vastgoedontwikkelingen door heel Latijns-Amerika.
Maar wat hem nog bekender maakte, was zijn reputatie.
Hij sprak zelden met de pers.
Hij verscheen bijna nooit op sociale evenementen.
En toch leek iedereen hem te respecteren.
Of misschien zelfs een beetje te vrezen.
De man die haar had beledigd slikte zichtbaar.
“Het was maar een grapje.”
Alejandro keek hem enkele seconden zwijgend aan.
“Dat was geen grap.”
“Ik bedoelde het niet zo.”
“Dan is dit een uitstekend moment om dat duidelijk te maken.”
De man draaide zich ongemakkelijk naar Valeria.
“Het spijt me.”
Valeria knikte kort.