Emily was de eerste die de envelop oppakte.

Haar glimlach verdween terwijl ze de documenten eruit haalde.

“Daniel…” fluisterde ze.

Mijn zoon trok de brief naar zich toe en begon te lezen.

De kinderen stonden nog in de hal, moe van het feest. Ze merkten meteen dat de sfeer veranderd was.

“Waar is oma?” vroeg de jongste.

Niemand antwoordde.

Daniel las de brief één keer.

Daarna nog een keer.

Zijn handen begonnen te trillen.

Op de laatste pagina zat een kopie van de eigendomsakte van het huis.

Mijn naam stond erop.

Niet die van Daniel.

Niet die van Emily.

Mijn naam.

Lees verder op de volgende pagina