Mijn handen trilden terwijl ik de opening verder vergrootte.

Binnenin de zitzak zat geen geld. Geen verboden voorwerpen. Geen enkel bewijs van een misdaad.

Wat ik vond, was een metalen doos.

Een oude, zilverkleurige doos met een klein slotje aan de voorkant.

Mijn hart bonsde in mijn borst.

Voorzichtig trok ik de doos naar buiten en zette hem op de vloer.

Waarom zou mijn zoon dit verstoppen?

En waarom had hij het in een zitzak genaaid?

Na enkele seconden van twijfel opende ik het deksel.

Meteen zag ik tientallen documenten.

Foto’s.

Notitieboekjes.

Enveloppen.

Een USB-stick.

Bovenop lag een handgeschreven brief.

Mijn adem stokte toen ik het handschrift herkende.

Het was dat van mijn dochter.

Met bevende vingers vouwde ik de brief open.

“Mama,

Als je dit leest, betekent het waarschijnlijk dat er iets is gebeurd waardoor de waarheid eindelijk naar buiten moet komen.

Lees verder op de volgende pagina