Mijn telefoon bleef onafgebroken trillen.

Eerst belde mijn moeder.

Daarna Heather.

Vervolgens Leo.

Daarna verschenen er berichten van tantes, ooms en zelfs verre neven die normaal gesproken alleen met Kerstmis iets van zich lieten horen.

Ik nam geen enkele oproep aan.

Thomas keek me vragend aan.

“Ga je niemand antwoorden?”

Ik schudde mijn hoofd.

“Niet vandaag.”

Die avond aten we samen aan tafel. Voor het eerst in lange tijd leek Mia ontspannen. Ze lachte om een grap van haar vader en vertelde enthousiast over een boek dat ze op school aan het lezen was.

Ik besefte hoeveel energie ze de afgelopen weken had verspild aan iets waar een kind zich nooit zorgen over zou moeten maken.

De volgende ochtend stonden er drie auto’s voor ons huis.

Mijn ouders stapten als eersten uit.

Heather volgde met Sophie.

Leo kwam als laatste aanlopen.

Ik deed de deur open, maar bleef in de deuropening staan.

“Kunnen we praten?” vroeg mijn moeder.

“Dat hangt ervan af.”

“Waarvan?”

“Of jullie bereid zijn te luisteren.”

Mijn vader kuchte ongemakkelijk.

“We zijn familie.”

Ik keek hem rustig aan.

“Precies daarom had Mia nooit onder druk gezet mogen worden.”

Heather zuchtte.

“Je hebt dit veel groter gemaakt dan nodig was.”

Lees verder op de volgende pagina