Ik bleef een paar seconden stil staan in het donker, terwijl de deurknop bleef rammelen en Celeste haar stem steeds scherper door de gang sneed.

“Doe open! Je kunt dit niet maken! Dit is belachelijk!”

De ketting hield stand. Het metaal trilde bij elke klap, maar de deur ging niet mee. Buiten hoorde ik nog een tweede stem—lager, gehaaster. Mijn vader.

“Mara, alsjeblieft… open de deur.”

Dat laatste woord hing langer in de lucht dan de rest. Alsof hij het zelf niet gewend was om het uit te spreken.

Ik deed geen licht aan. Ik liep alleen naar de deur, maar opende hem niet.

“Je bent te laat,” zei ik rustig.

Een korte stilte volgde. Daarna Celeste, fel:

“Te laat? Waar heb je het over? Je hebt een complete scene veroorzaakt op een liefdadigheidsgala van je eigen familie!”

Ik leunde met mijn hand tegen de muur naast de deur.

“Het was niet mijn scène,” zei ik. “Ik werd eruit gezet.”

Aan de andere kant van de deur hoorde ik beweging, alsof iemand zich omdraaide. Mijn vader.

“Mara,” zei hij zachter. “We moeten praten.”

Ik lachte niet, maar er zat iets scherps in mijn ademhaling.

“Dat had je in de balzaal kunnen doen.”

Stilte.

Ik hoorde Celeste kort ademhalen, alsof ze wilde ingrijpen, maar mijn vader sprak sneller.

Lees verder op de volgende pagina