Ik sloot de voordeur achter ons en het geluid van het slot klonk harder dan normaal, alsof het huis zelf eindelijk iets had afgesloten dat al jaren openstond.

Ellie liep dicht naast me, haar kleine hand in de mijne. Ze zei niets. Dat was het ergste. Niet dat ze huilde, niet dat ze iets vroeg, maar dat ze stil was op een manier die niet bij een kind van acht hoorde.

Pas in de auto sprak ze.

“Papa… heb ik iets verkeerd gedaan?”

Mijn handen bleven een seconde te lang op het stuur liggen.

“Nee,” zei ik meteen. Te snel misschien. “Absoluut niet.”

Ze keek uit het raam. “Waarom zei ze dat dan?”

Ik voelde hoe die vraag ergens in mij bleef hangen zonder antwoord dat goed genoeg was.

“Dat zegt meer over haar dan over jou,” zei ik uiteindelijk.

Ellie knikte, maar ik kon zien dat ze het niet echt begreep. Of misschien wilde ze het begrijpen, maar niet geloven.

De rit naar huis was stil.

Toen we thuiskwamen, deed ik het licht in de woonkamer aan en ging ik op de bank zitten. Ellie ging naar boven, maar niet voordat ze nog één keer omkeek.

“Papa?”

“Ja?”

“Kom je zo wel even kijken of ik slaap?”

Mijn keel voelde strak. “Altijd.”

Toen ze boven was, bleef ik nog een moment zitten. De stilte in het huis voelde anders dan normaal. Niet rustig. Maar geladen.

Ik pakte mijn telefoon.

Lees verder op de volgende pagina