Nora bleef enkele ogenblikken voor het oude huis staan. Het witte houtwerk zag er kleiner uit dan in haar herinnering, maar de herinneringen zelf voelden nog altijd groot. De metalen doos in haar hand was niet zwaar door het gewicht van de inhoud, maar door alles wat zij vertegenwoordigde.

Vierendertig militairen wachtten op gepaste afstand bij de voertuigen. Ze waren niet gekomen om indruk te maken of iemand te intimideren. Ze waren aanwezig omdat Nora die ochtend een officiële ceremonie had bijgewoond en daarna rechtstreeks naar Virginia was gereden. Haar collega’s hadden aangeboden haar te begeleiden, wetende hoe belangrijk deze dag voor haar was.

De voordeur ging open.

Haar grootmoeder Eleanor glimlachte warm.

“Nora.”

Meer had ze niet nodig.

Ze omhelsden elkaar alsof de verloren jaren voor even verdwenen waren.

“Kom binnen,” zei Eleanor zacht.

In de woonkamer zaten Celeste, Grant en Vivian al klaar. Het leek alsof niemand precies wist waarom Nora had gevraagd om iedereen samen te brengen.

Celeste keek vluchtig naar het uniform.

“Ik wist niet dat je nog steeds in dienst was.”

Nora antwoordde rustig.

“Ik dien inmiddels al jaren.”

“Dat hoor ik nu pas.”

“Dat klopt.”

Er viel een ongemakkelijke stilte.

Vivian verbrak die als eerste.

“Gefeliciteerd met je carrière.”

Lees verder op de volgende pagina