Vervolg: De stilte na de sirenes

De woorden van de agent hingen in de lucht als een onzichtbare klap.

“Meneer Whitmore, we moeten het hebben over de auto die drie maanden geleden van uw dochter is gestolen.”

Mijn vader verstijfde.

Niet zoals iemand die verrast is.

Maar zoals iemand die betrapt wordt op iets dat hij al lang dacht verborgen te hebben gehouden.

“Gestolen?” herhaalde hij langzaam, met een geforceerde lach. “Dat is absurd. Dat is haar auto. Ze overdrijft.”

Ik stond nog steeds half steunend tegen de stoel, mijn adem oppervlakkig. Ethan stond naast me, zijn hand op zijn kaak waar hij tegen de muur was geslagen, maar zijn blik was vast.

De agent keek naar mij. “Mevrouw Whitmore, kunt u bevestigen dat u aangifte hebt gedaan?”

Ik knikte. “Drie maanden geleden. De auto is verdwenen uit mijn garage. De sleutels waren toen ook weg.”

Een zachte golf van gefluister ging door de zaal. Vanessa, die nog steeds met de sleutels in haar hand stond, keek ineens alsof ze ze wilde laten vallen.

“Dat klopt niet,” zei mijn vader scherp. “Die auto is hier altijd geweest. Olivia raakt dingen kwijt, ze is emotioneel—”

“Stop,” zei Ethan rustig.

Die ene simpele woordkeuze sneed door zijn verhaal heen.

Lees verder op de volgende pagina