Deel 2 — De waarheid die niet langer kon blijven liggen

Stellan bleef staan, alsof zitten ineens iets was wat hij zich niet langer kon veroorloven.

De kamer had zich tegen hem gekeerd zonder dat iemand nog een woord zei. Niet omdat mensen boos waren, maar omdat ze niet wisten waar ze moesten kijken.

Mijn tante Maribel was de eerste die haar stem terugvond.

“Je bent moe van je dienst,” zei ze strak. “Je weet niet wat je zegt.”

Stellan lachte kort. Zonder humor.

“Ik weet precies wat ik zeg.”

Hij draaide zich iets naar de tafel, maar zijn blik bleef op mij gericht.

“Jullie praten over haar alsof ze niets is,” zei hij. “Maar ik heb in operaties gezeten die mislukten… en wij zijn alleen overeind gebleven omdat iemand aan de andere kant van een beveiligde lijn haar werk deed alsof levens ervan afhingen.”

Mijn nicht Aurelia fluisterde: “Wat voor werk dan precies?”

Stellan antwoordde niet meteen.

Hij keek naar mij.

Alsof hij toestemming zocht om iets open te breken dat al jaren dicht zat.

Ik zuchtte zacht.

Niet omdat ik het niet wilde vertellen.

Lees verder op de volgende pagina