Brandon knipperde een paar keer met zijn ogen.

“Waar heb je het over?” vroeg hij. “De papieren zijn ondertekend. De koper heeft betaald. Alles is legaal.”

Ik glimlachte nog steeds.

“Nee,” zei ik rustig. “Het is helemaal niet legaal.”

De man in het blauwe pak keek plotseling naar zijn schoenen.

Dat was het moment waarop ik wist dat hij precies begreep wat er aan de hand was.

Brandon draaide zich naar hem om.

“Zeg haar dat alles klopt.”

De man slikte.

“Misschien moeten we eerst alle documenten nog eens bekijken.”

“Wat bedoel je met misschien?” vroeg Brandon geïrriteerd.

Ik haalde mijn telefoon uit mijn tas.

“Zes maanden geleden heb ik de eigendomsstructuur van de boerderij gewijzigd.”

Tessa fronste.

“Waarom zou je dat doen?”

“Omdat ik vooruitdenk.”

Ik opende een map met documenten en liet een digitaal certificaat zien.

“De boerderij behoort niet langer rechtstreeks toe aan mij als privépersoon.”

Brandon staarde naar het scherm.

“Wat betekent dat?”

“Het betekent dat het eigendom werd ondergebracht in een stichting die de opvang voor jongeren ondersteunt.”

Zijn gezicht werd langzaam bleek.

“Dat kan niet.”

“Toch wel.”

Ik keek hem recht aan.

“En volgens de statuten van die stichting kan niemand het eigendom verkopen zonder goedkeuring van drie onafhankelijke bestuurders.”

De stilte die volgde voelde eindeloos.

Brandon draaide zich naar de man in het pak.

“Je zei dat alles geregeld was.”

De man veegde zweet van zijn voorhoofd.

“Ik heb gewerkt met de documenten die mij werden gegeven.”

“Welke documenten?” vroeg ik.

Hij keek ongemakkelijk naar Brandon.

Dat antwoord vertelde me alles.

Mijn broer had oude papieren gebruikt.

Lees verder op de volgende pagina