Deel 2

De stilte die volgde op de woorden van rechercheur Ramos voelde zwaarder dan de regen die tegen de ramen sloeg.

Grant keek van de rechercheurs naar Miriam Cole en vervolgens naar Celeste Ward.

“Dit is belachelijk,” zei hij uiteindelijk. “We staan op een begrafenis.”

“Dat klopt,” antwoordde Miriam rustig. “En juist daarom wilde uw vader dat bepaalde zaken vandaag werden opgehelderd.”

Owen lachte nerveus.

“Papa is overleden. Er valt niets meer op te helderen.”

Miriam opende haar dossier.

“Dat zullen we zo zien.”

Ik bleef naast de kist staan.

Niet omdat ik bang was.

Maar omdat dit de laatste plaats was waar ik me nog dicht bij mijn vader voelde.

De afgelopen zes maanden had ik hem zien veranderen.

Niet alleen lichamelijk.

Ook emotioneel.

Hij was voorzichtiger geworden.

Waakzamer.

Soms keek hij naar de deur van zijn slaapkamer voordat hij iets zei.

Alsof hij bang was dat iemand meeluisterde.

Destijds had ik gedacht dat het de ziekte was.

Nu wist ik beter.

Rechercheur Ramos knikte naar Celeste.

“Mevrouw Ward, wilt u alstublieft vertellen wat u ons eerder hebt verklaard?”

Celeste veegde haar tranen weg.

Haar handen trilden.

“Ik wilde dit niet doen.”

Grant verstijfde.

“Celeste.”

Lees verder op de volgende pagina