Juniper keek me enkele seconden zwijgend aan.

Ik zag haar worstelen met de vraag of ze de waarheid wel hardop durfde uit te spreken.

Toen kwam het eruit.

“Niet één persoon.”

Mijn maag trok samen.

“Wat bedoel je?”

Ze slikte moeizaam.

“Elf.”

De stilte in het poortgebouw werd plotseling zwaar.

Ik ging naast haar zitten.

“Juniper, luister goed naar me. Je bent veilig. Niemand hier gaat je iets aandoen. Vertel me alleen wat je wilt vertellen.”

Ze knikte langzaam.

Tranen verschenen in haar ogen.

“Na mama’s hertrouwen veranderde alles.”

Ik zei niets.

Ze moest haar verhaal op haar eigen tempo vertellen.

“Het begon met grapjes. Dan met vernederingen. Ze vonden alles aan mij verkeerd. Mijn kleren. Mijn vrienden. Mijn cijfers. Alles.”

Lees verder op de volgende pagina