Wat overbleef was een vader die net had vernomen dat iemand de oorlog had verklaard aan zijn gezin.

Maar Alexander Brooks was lang genoeg militair geweest om te weten dat woede een slechte raadgever was.

Hij keek nog eens naar Sofia.

Naar de scheur in haar trouwjurk.

Naar haar trillende handen.

Naar de angst die nog steeds in haar ogen lag.

Toen haalde hij diep adem.

“Vertel me alles,” zei hij zacht.

De rest van de nacht zaten we samen in de woonkamer.

Niemand sliep.

Sofia vertelde elk detail dat ze zich kon herinneren.

Hoe Carmen de suite was binnengekomen.

Hoe de andere vrouwen haar onder druk hadden gezet om documenten te ondertekenen.

Hoe Javier nergens voor haar was opgekomen.

Hoe ze uiteindelijk een moment had gevonden om weg te komen en een taxi naar mijn appartement had genomen.

Alexander onderbrak haar nauwelijks.

Hij luisterde.

Maakte aantekeningen.

Stelde af en toe een vraag.

Niet als soldaat.

Als vader.

Toen Sofia eindelijk uitgeput in slaap viel op de bank, liep hij naar het raam.

De eerste zonnestralen verschenen boven Dallas.

“Ze gaat eerst naar een arts,” zei hij.

Ik knikte.

“En daarna?”

Hij keek naar buiten.

“Daarna zorgen we ervoor dat de waarheid wordt vastgelegd.”

Die ochtend werd Sofia onderzocht.

Haar verwondingen werden gedocumenteerd.

Ze kreeg medische hulp en ondersteuning.

Voor het eerst sinds haar aankomst leek ze zich iets veiliger te voelen.

Lees verder op de volgende pagina