De strandwacht bleef kalm terwijl tientallen mensen nieuwsgierig dichterbij kwamen.

De vrouw keek opnieuw in het gouden doosje alsof ze dacht dat ze zich vergiste.

“Wat is dit in hemelsnaam?” herhaalde ze luid.

In het doosje lag geen juweel, geen waardebon en geen luxe prijs. Er zat slechts een klein kaartje in, samen met een zilverkleurige pen.

De strandwacht glimlachte vriendelijk.

“Dat is een deelnamekaart voor onze jaarlijkse Vierde Juli-ceremonie.”

“Een deelnamekaart?” vroeg de vrouw geïrriteerd.

“Waar is de prijs?”

De strandwacht wees naar het kaartje.

“De prijs wordt pas uitgereikt nadat de deelnemer een eenvoudige opdracht heeft voltooid.”

De vrouw ontspande zichtbaar.

“Natuurlijk. Wat moet ik doen?”

De strandwacht keek even naar Noah, die nog steeds naast mij stond met het kleine vlaggetje in zijn hand.

Daarna keek hij terug naar de vrouw.

“Op het kaartje staat dat u iemand op dit strand moet helpen die vandaag verdriet heeft.”

De vrouw lachte kort.

“Serieus?”

“Ja, mevrouw.”

“En daarna krijg ik mijn prijs?”

“Dat hangt ervan af hoe u de opdracht uitvoert.”

Een paar omstanders begonnen te fluisteren. Sommigen hadden gezien wat er met het zandkasteel was gebeurd.

De vrouw leek dat niet door te hebben.

Ze zuchtte overdreven.

Lees verder op de volgende pagina