DEEL 2 — HET NOTITIEBOEKJE

Die avond viel er een zware stilte over mijn huis.

Normaal gesproken vulde Rose elke ruimte met warmte wanneer ze op bezoek kwam. Haar lach, haar verhalen, haar manier om zelfs een gewone maaltijd bijzonder te maken.

Nu zaten haar drie dochters aan mijn keukentafel.

Hun borden waren bijna onaangeroerd.

April zat met rode ogen naar haar glas melk te kijken.

Rachel tekende kleine cirkels op een servet.

En Lucy hield nog steeds dezelfde paarse stoffen tas vast die ze tijdens de begrafenis niet één keer had losgelaten.

Ik zette een schaal met koekjes op tafel.

Niemand raakte ze aan.

Pas toen April zacht begon te geeuwen, verbrak Lucy de stilte.

“Opa?”

Ik keek op.

“Ja, lieverd?”

Ze slikte.

“Papa heeft tegen iedereen gelogen.”

Rachel knikte onmiddellijk.

Alsof ze die zin al honderd keer in haar hoofd had gehoord.

Mijn hart sloeg sneller.

“Waarover?”

Lucy keek naar haar zussen.

Toen opende ze voorzichtig de paarse tas.

Uit de tas haalde ze een versleten rood notitieboekje.

Ik herkende het meteen.

Het was van Rose.

Mijn dochter schreef al sinds haar tienerjaren dagboeken en notities.

Ze noemde ze altijd haar “geheugenboeken”.

Lucy legde het boek voorzichtig op tafel.

“Mama wilde dat jij dit kreeg als er ooit iets met haar zou gebeuren.”

De woorden deden pijn.

Maar ik bleef rustig.

“Wanneer heeft ze dat gezegd?”

“Ongeveer drie maanden geleden.”

Drie maanden.

Lang vóór het ongeluk dat haar leven had veranderd.

Ik sloeg het notitieboekje open.

Op de eerste pagina stond Roses handschrift.

Als je dit leest, betekent het dat ik er misschien niet meer ben om mijn meisjes te beschermen.

Mijn adem stokte.

Verderop stonden tientallen pagina’s vol aantekeningen.

Lees verder op de volgende pagina