Skip to content
Deel 2
De woorden op het scherm waren kort.
Maar ze veranderden alles.
“Ga de supermarkt niet binnen. Er kijkt iemand mee.”
Ik staarde naar het onbekende nummer.
Mijn eerste reactie was wantrouwen.
Wie stuurde dit?
En hoe wist die persoon waar we waren?
Becca keek naar mijn gezicht.
“Wat is er?”
Ik liet haar het bericht zien.
Haar ogen werden groot.
“Wie heeft dat gestuurd?”
“Geen idee.”
De SUV stond inmiddels stil aan de rand van de parkeerplaats.
De motor draaide nog.
Vanuit deze afstand kon ik niet zien wie er achter het stuur zat.
Mijn telefoon trilde opnieuw.
“Loop naar de bushalte aan de overkant. Praat met niemand. Ik leg alles uit zodra jullie veilig zijn.”
Mijn hart bonsde.
Normaal gesproken zou ik een anoniem bericht onmiddellijk negeren.
Maar deze nacht was niets normaal.
Papa was onbereikbaar.
Mama stuurde steeds dringender berichten.
En iemand wist precies waar wij ons bevonden.
Ik keek naar de supermarkt.
De felle verlichting voelde veilig.
Maar het onbekende bericht bleef door mijn hoofd spoken.
Er kijkt iemand mee.