Het duurde minder dan dertig seconden voordat mijn plaatsvervanger antwoordde.

Begrepen. Alle relevante dossiers worden veiliggesteld.

Ik stopte mijn telefoon terug in mijn jaszak en keek opnieuw de ruimte rond.

Niemand zei iets.

De regen tikte tegen de ramen van het politiebureau.

Mijn moeder zat nog steeds op de metalen bank, zichtbaar uitgeput, terwijl Dana haar armen strak over elkaar hield alsof zij het slachtoffer was.

Kapitein Ross verbrak als eerste de stilte.

“Mevrouw Hale, ik stel voor dat u voorzichtig bent met beschuldigingen.”

“Dat is een uitstekend advies,” antwoordde ik rustig. “Dat geldt voor iedereen in deze ruimte.”

Zijn kaak spande zich aan.

Hij had waarschijnlijk verwacht dat ik boos zou worden.

Dat ik mijn stem zou verheffen.

Dat ik iets impulsiefs zou doen.

Maar ervaring had me geleerd dat kalmte vaak veel krachtiger was dan woede.

Ik draaide me naar de agent achter de balie.

“Wie heeft besloten om mijn moeder te arresteren?”

De jonge agent keek nerveus naar Ross.

Dat antwoord vertelde mij al genoeg.

“Ik stelde een vraag.”

De agent slikte.

“Kapitein Ross arriveerde ter plaatse nadat wij waren opgeroepen.”

“En wie heeft de melding gedaan?”

“Dana Collins.”

Dana keek weg.

Ik maakte een mentale notitie.

Daarna keek ik naar mijn moeder.

“Vertel me precies wat er gebeurd is.”

Mijn moeder haalde diep adem.

Haar stem trilde nog steeds.

“Ik ging naar Michaels huis om een paar documenten terug te vragen.”

“Welke documenten?”

“De papieren van het familievermogen.”

Dat trok onmiddellijk mijn aandacht.

Michael keek ongemakkelijk naar de vloer.

Lees verder op de volgende pagina