Skip to content
De balzaal werd zo stil dat het zachte gezoem van de airconditioning hoorbaar werd.
Brett stond nog steeds op het podium met de microfoon in zijn hand.
Niemand applaudisseerde meer.
Niemand bewoog.
Zelfs de fotograaf bij de ingang liet zijn camera langzaam zakken.
Ik keek niet naar het publiek.
Ik keek alleen naar Brett.
Drie maanden eerder had hij mij achtergelaten in rook, chaos en angst.
Nu stond hij voor honderden mensen een verhaal te vertellen waarin hij zichzelf als held presenteerde.
Maar de waarheid had een manier om uiteindelijk haar weg naar het licht te vinden.
“Natalie…” begon hij.
Zijn stem kraakte.
Het was de eerste keer dat ik hem onzeker zag.
Eleanor sprong overeind.
“Wat doe jij hier?”