De zaal viel stil.

Zelfs de zachte muziek die vanuit de tuin naar binnen waaide, leek plotseling te verdwijnen.

Khloe keek verward naar Beatrice Montgomery.

“Wat bedoelt u?” vroeg ze.

Julian verstijfde.

Elena hoefde er niet bij te zijn om te weten hoe hij eruitzag. Ze kende die blik. Die korte seconde waarin zijn zorgvuldig opgebouwde zelfvertrouwen plaatsmaakte voor paniek.

Beatrice hield haar ogen op Khloe gericht.

“Julian heeft je niets verteld?”

“Moeder,” onderbrak Julian snel. “Dit is niet het moment.”

Maar zijn moeder luisterde niet.

Dat deed ze zelden wanneer ze eenmaal een besluit had genomen.

“Nee,” zei ze rustig. “Dit is precies het moment.”

De gasten wisselden ongemakkelijke blikken uit.

Khloe keek van Julian naar zijn moeder.

“Waar hebben jullie het over?”

Julian zette de kinderwagen iets harder neer dan nodig was.

“Kunnen we dit privé bespreken?”

“Privé?” herhaalde Beatrice.

Ze lachte kort.

“Je hebt de afgelopen twee jaar niets privé gehouden.”

Een merkbare spanning trok door de ruimte.

Khloe’s glimlach was inmiddels volledig verdwenen.

“Julian?”

Hij antwoordde niet.

Dat was antwoord genoeg.

Beatrice draaide zich naar de aanwezigen.

“Dames en heren, ik denk dat mijn zoon vergeten is een belangrijk detail uit zijn liefdesverhaal te vermelden.”

“Moeder…”

“Julian heeft altijd beweerd dat zijn huwelijk stukliep omdat Elena geen gezin wilde.”

De oudere vrouw schudde langzaam haar hoofd.

“Dat is niet waar.”

Niemand zei iets.

Zelfs de kinderen waren stil.

Lees verder op de volgende pagina