Cassie keek eerst nauwelijks naar het papier.

Ze dacht waarschijnlijk dat het een kassabon was.

Of misschien een notitie.

Iets onbelangrijks.

Maar toen ze de eerste regel las, verstijfde ze.

Haar glimlach verdween.

“Wat is dit?” vroeg ze.

Ik nam rustig een slok water.

“Lees maar verder.”

De serveerster was inmiddels vertrokken.

Het restaurant om ons heen gonste van gesprekken en zacht klinkende glazen, maar aan onze tafel leek de tijd stil te staan.

Cassie keek opnieuw naar het papier.

Bovenaan stond een titel:

“Overzicht van voorgeschoten restaurantkosten – laatste vier jaar.”

Ik had maanden aan dat document gewerkt.

Niet uit wraak.

Niet eens uit boosheid.

Gewoon omdat ik op een dag nieuwsgierig was geworden.

Hoe vaak had ik eigenlijk betaald?

En hoeveel geld ging het werkelijk om?

Het antwoord had me verrast.

Onder de titel stond een lijst.

Datum.

Restaurant.

Bedrag.

Datum.

Lees verder op de volgende pagina