Skip to content
De cabine werd stil.
Niet het gewone soort stilte dat ontstaat wanneer mensen een film kijken of een dutje doen.
Dit was anders.
Iedereen had gehoord wat de stewardess had gezegd.
Zelfs de man die zich had beklaagd, keek nu verbaasd op.
Mijn moeder leek net zo verrast als ik.
“Wat is er aan de hand?” vroeg ik.
De stewardess glimlachte vriendelijk, maar haar ogen waren vochtig geworden.
“Een momentje alstublieft.”
Meer zei ze niet.
Ze bleef naast mijn moeder staan alsof ze haar niet alleen wilde laten.
Een paar minuten later ging de cockpitdeur open.
De gezagvoerder verscheen in de cabine.
Passagiers draaiden zich om in hun stoelen.
Dat gebeurde niet vaak tijdens een vlucht.
De kapitein liep rechtstreeks naar onze rij.
Zijn blik bleef rusten op mijn moeder.
Toen glimlachte hij.
Een warme, oprechte glimlach.
“Mevrouw Eleanor?”
Mijn moeder keek verbaasd op.
“Ja?”