“…de man zegt dat we niemand mogen vertrouwen. Zelfs de politie niet.”

De lijn werd abrupt verbroken.

Ik bleef verstijfd naar mijn telefoon staren.

De woorden van mijn dochter echoden door mijn hoofd.

Zelfs de politie niet.

In de gymzaal werd het stil toen ik de voicemail op luidspreker afspeelde voor politiechef Miller en de andere ouders.

Iedereen luisterde ademloos.

Toen het bericht eindigde, keek Miller me ernstig aan.

“Mag ik die opname nog een keer horen?”

Ik knikte.

Hij luisterde opnieuw.

En nog een derde keer.

Bij de vierde keer gebeurde er iets onverwachts.

Hij fronste.

“Wacht eens.”

Een technicus van de politie kreeg de telefoon aangereikt.

“Kun je het achtergrondgeluid versterken?”

Enkele minuten later klonk de opname opnieuw door de luidsprekers.

Deze keer hoorde ik niet alleen de stem van Jeniffer.

Er zat nog iets achter.

Een regelmatig, metaalachtig geluid.

Lees verder op de volgende pagina