Skip to content
Ik staarde enkele seconden naar het briefje voordat ik het voorzichtig openvouwde.
De regen tikte zacht op het afdak boven ons.
Reed zei niets.
Hij gaf me de ruimte.
Binnen stond slechts één zin, geschreven in het bekende, krachtige handschrift van mijn grootvader.
“Vertrouw niemand totdat je de blauwe map hebt gevonden.”
Meer niet.
Geen uitleg.
Geen groet.
Geen afscheid.
Alleen die ene zin.
Ik keek op.
“Blauwe map?”
Reed knikte langzaam.
“Ik vermoedde al dat hij je iets zou nalaten.”
“Wat betekent dit?”
“Dat kan ik je niet vertellen.”
Ik fronste.
“Of wil je het niet vertellen?”
Een kleine glimlach verscheen op zijn gezicht.
“Allebei.”
Dat antwoord leek precies iets wat mijn grootvader zou hebben geregeld.
Zelfs vanuit het graf slaagde hij erin een mysterie achter te laten.
Ik stopte het briefje zorgvuldig in mijn zak.
“Waar moet ik beginnen?”