De zware sloten klikten dicht.

Het geluid echode door de marmeren lobby.

Ik stond verstijfd met de portemonnee in mijn handen.

Mijn hart bonsde zo hard dat ik het in mijn oren kon horen.

Iedereen keek naar Nathaniel Graves.

Zelfs de receptioniste.

Zelfs de beveiligers.

Niemand leek te begrijpen wat er gebeurde.

Ik al helemaal niet.

“Meneer?” vroeg ik zachtjes.

Hij knipperde een paar keer, alsof hij probeerde terug te keren naar het heden.

Toen keek hij weer naar het roze papier dat uit mijn rugzak stak.

“Mag ik dat zien?” vroeg hij.

Zijn stem klonk anders dan eerst.

Niet streng.

Lees verder op de volgende pagina