“Vraag haar wat ze heeft ondertekend vóór de injecties!”

De woorden van Daniel galmden door de gang.

Zelfs nadat de deur achter mij was gesloten, bleef die ene zin in mijn hoofd rondzingen.

Dokter Morgan keek niet geschrokken.

Dat maakte me nog nerveuzer.

Mensen raken vaak onrustig wanneer er iets onverwachts gebeurt.

Maar zij leek juist bevestigd te zien wat ze al vermoedde.

“Emma,” zei ze rustig, “probeer je te herinneren welke documenten je de afgelopen maanden hebt ondertekend.”

Ik sloot mijn ogen.

Zwangerschapsformulieren.

Verzekeringspapieren.

Toestemmingen voor onderzoeken.

Documenten die Daniel vaak al had voorbereid voordat ik ze zag.

“Ik weet het niet meer,” gaf ik toe.

“Dat is niet ongewoon.”

Ze schoof een stoel dichterbij.

“Maar vanaf nu gaan we alles stap voor stap bekijken.”

Buiten bleef Daniel tegen de receptie praten.

Zijn stem klonk gedempt.

Niet langer zelfverzekerd.

Eerder wanhopig.

Dat viel me op.

Daniel was nooit iemand geweest die zijn kalmte verloor.

Hij hield van controle.

Van planning.

Van voorspelbaarheid.

Nu leek hij voor het eerst sinds jaren onzeker.

En dat maakte mij nog achterdochtiger.

Lees verder op de volgende pagina