Adrians glimlach verdween onmiddellijk.

De zaal, die enkele seconden eerder nog gevuld was met gelach en applaus, werd stil.

Niet gewoon stil.

Het soort stilte dat ontstaat wanneer honderden mensen tegelijk beseffen dat ze iets belangrijks hebben gemist.

Samuel Vale liep zonder haast door het middenpad.

De twee bestuursleden volgden hem.

Naast hen liep de hoofdjurist van Valeon Technologies met een zwarte map onder zijn arm.

Vanessa deed een stap achteruit.

Voor het eerst die avond zag ze er onzeker uit.

Adrian probeerde te lachen.

“Samuel, wat een verrassing.”

Maar zijn stem klonk niet meer zo zelfverzekerd als enkele minuten eerder.

Samuel keek hem aan.

“Is dat zo?”

Zijn toon was kalm.

Veel te kalm.

Iedereen binnen Valeon wist dat Samuel op zijn gevaarlijkst was wanneer hij zijn stem niet verhief.

Ik bleef staan waar ik stond.

Mijn knie deed pijn van de val.

Maar dat was op dat moment niet belangrijk.

Wat belangrijk was, was dat Adrian eindelijk ging begrijpen wat hij jarenlang had genegeerd.

Samuel liep het podium op.

Zijn blik gleed eerst naar mij.

Even verzachtte zijn gezicht.

Lees verder op de volgende pagina