Mijn hart sloeg een slag over. Lauren? Ik voelde een koude rilling over mijn rug lopen terwijl ik probeerde kalm te blijven. “Grace, rustig maar… vertel me wat er is gebeurd,” fluisterde ik, terwijl ik haar hand zachtjes vasthield. Haar vingers klemden zich om de mijne alsof ik haar enige anker was.

Ze ademde diep in, en met trillende lippen begon ze te spreken. “Ze… ze sloeg me, papa. Ze werd boos omdat ik mijn huiswerk niet af had. Ze zei dat ik haar haatte en dat ik nooit iets goed deed. Ze sloeg me… ik kon niet meer… het deed zo’n pijn.”

Het voelde alsof de grond onder me wegzakte. Ik keek naar haar dunne armen, waar het verband de blauwe plekken verborg. Mijn dochter, mijn kleine meisje, had pijn geleden door degene die ik dacht te vertrouwen, degene die ik mijn partner en stiefmoeder van Grace noemde.

“Rustig maar, lieverd,” probeerde ik haar gerust te stellen, terwijl mijn handen trilden van woede en schuldgevoel. Waarom had ik nooit op haar signalen gelet? Waarom had ik gekozen voor gemak in plaats van oplettendheid? Haar angstige ogen sneden door me heen. Ze had mijn bescherming nodig, en ik had gefaald.

De dokter keek me aan met een ernstige blik. “We hebben onmiddellijk medische zorg gegeven. De verwondingen zijn ernstig, maar gelukkig niet levensbedreigend. Ze zal pijnstillers nodig hebben en een paar dagen in observatie blijven. We moeten echter ook psychologische hulp inschakelen. Dit was geen ongeluk, meneer Barnes. Dit is kindermishandeling.”

Lees verder op de volgende pagina