Die nacht zat ik alleen in het hotel, de tweeling in hun wiegen aan weerszijden van mij, terwijl ik elk detail van het plan controleerde. Ryan dacht dat hij de macht had, maar hij had geen idee dat hij al die jaren naast een vrouw had gestaan die hem volledig kon overtreffen. Vertex Dynamics was mijn levenswerk, opgebouwd uit niets, steen voor steen. En hij had geen flauw idee gehad dat de vrouw die hij klein probeerde te maken, eigenlijk de architect van zijn carrière was geweest.

De ochtend brak met een kalme stilte die ik niet verwacht had na de chaos van de avond. Ik bereidde ontbijt voor de kinderen, hun lach en gebrabbel vulden de kamer met een warmte die Ryan nooit zou begrijpen. Het voelde alsof een steen van mijn borst viel. Terwijl ze aten, controleerde ik mijn telefoon: Ryan had meerdere berichten gestuurd, geen enkele met een vraag of zorg om de kinderen. Alleen verwijten, eisen en boosheid.

Ik glimlachte zachtjes. Laat hem maar boos zijn. Laat hem maar denken dat hij alles controleerde. Voor de eerste keer in jaren voelde ik echte vrijheid. Vertex Dynamics draaide op mijn commando, en binnen enkele uren had ik een reeks interne meldingen uitgegeven: wijziging van CEO-toegang, controle over alle bedrijfsfinanciën en het opstarten van een intern onderzoek naar elke beslissing die Ryan de afgelopen maanden had genomen.

Het eerste rapport dat binnenkwam, was vernietigend. Ryan had contracten getekend zonder de juiste goedkeuringen, verkeerde beloningen toegekend aan zichzelf en enkele vertrouwelijke dossiers misplaatst. Niets onherstelbaars, maar genoeg om te laten zien dat hij geen enkele financiële autoriteit bezat zonder mijn toestemming. Ik leunde achterover en voelde een golf van triomf. Eindelijk zou hij de werkelijkheid onder ogen moeten zien.

Lees verder op de volgende pagina