De woorden bleven een moment tussen ons hangen.

Alsof zelfs de muren luisterden.

Mara slikte, haar vingers in elkaar verstrengeld op haar schoot. Ze keek niet weg dit keer. Geen ontwijken. Geen “ik weet het niet meer.”

Alleen waarheid.

“Ik heb gelogen,” zei ze zacht.

Mijn adem stokte.

Niet omdat ik haar niet geloofde… maar omdat een deel van mij dit al die jaren had gevoeld.

Niet bewust.

Maar ergens diep vanbinnen.

“Waarom?” vroeg ik voorzichtig.

Ze sloot even haar ogen. “Omdat ik bang was. En omdat iemand me had gezegd dat ik niets mocht zeggen.”

Mijn hart sloeg harder.

“Iemand?” herhaalde ik.

Ze knikte langzaam. “Die nacht… mama en ik waren niet alleen.”

De kamer voelde ineens kleiner.

“Wie was er nog meer, Mara?”

Ze aarzelde.

Voor het eerst sinds het gesprek begon.

“Iemand die jij kent.”

Dat was het moment waarop mijn gedachten alle kanten op schoten.

Familie. Vrienden. Collega’s.

Iedereen die ooit dichtbij Calla had gestaan.

“Zeg het gewoon,” zei ik, zachter dan ik me voelde.

Ze keek me recht aan.

Lees verder op de volgende pagina