“Ik ben in orde, lieverd,” antwoordde ik rustig. Mijn stem trilde niet, al voelde mijn hart zwaar.

De kolonel keek naar de tafelschikking die nog steeds zichtbaar was op een standaard naast de dansvloer. Hij liep erheen, bekeek de kaartjes en trok het naamkaartje van tafel 23 eruit.

“Wie heeft dit opgesteld?” vroeg hij.

Sophie slikte. “Ik. Het is mijn bruiloft.”

“Een bruiloft is geen toneelstuk waarin je mensen hun plaats wijst op basis van persoonlijke wrok,” antwoordde hij streng. “Het is een viering van familie.”

Ryan’s gezicht werd rood. “Sophie… waarom zat mama daar?”

Sophie keek om zich heen, zoekend naar steun, maar vond alleen nieuwsgierige blikken. “Ze… ze heeft me nooit echt geaccepteerd.”

Ik voelde hoe alle ogen opnieuw op mij gericht werden. Toch bleef ik kalm.

“Dat is niet waar,” zei ik rustig. “Ik heb misschien vragen gesteld. Dat doen moeders. Maar ik heb je altijd met respect behandeld.”

De kolonel knikte langzaam. “Ik heb mevrouw Hale meerdere keren ontmoet. Ze was altijd beleefd.”

Sophie’s ogen vulden zich met tranen – niet van verdriet, maar van frustratie. “Ze kijkt altijd alsof ik niet goed genoeg ben.”

Ik zuchtte zacht. “Sophie, ik kijk naar mijn zoon met liefde. Wie naast hem staat, wil ik gewoon leren kennen. Dat is geen veroordeling.”

Ryan wreef met zijn hand over zijn gezicht. “Dit is onze trouwdag… waarom gebeurt dit?”

De kolonel keek hem aan, zijn stem zachter nu. “Omdat karakter zich juist op belangrijke momenten toont, jongen.”

Hij draaide zich opnieuw naar Sophie. “Je hebt een keuze. Je kunt dit moment gebruiken om iets recht te zetten, of je kunt het laten definiëren wie je bent.”

De zaal bleef muisstil. Zelfs de ober met het dienblad champagne durfde niet te bewegen.

Sophie keek naar mij. Voor het eerst zag ik geen trots, geen scherpte – alleen onzekerheid.

Langzaam liep ze naar me toe. De hakken die eerder zo zelfverzekerd klonken, tikten nu aarzelend.

“Mevrouw Hale… het spijt me,” zei ze zacht, maar hoorbaar voor iedereen. “Ik voelde me bedreigd. Ik dacht dat u me nooit echt zou accepteren.”

Ik keek haar aan. “Acceptatie is geen strijd, Sophie. Het is iets wat groeit.”

Ze knikte langzaam. “Wilt u… wilt u aan de hoofdtafel zitten?”

Lees verder op de volgende pagina