Skip to content 
Ik glimlachte zwak. “Ik wil zitten waar mijn zoon mij graag heeft.”
Ryan stapte onmiddellijk naar voren en sloeg een arm om mijn schouders. “Naast mij, mam. Dat is waar je hoort.”
De gasten begonnen opgelucht te applaudisseren. De spanning brak als een glas dat eindelijk viel.
Kolonel Bennett rechtte zijn schouders. “Dan stel ik voor dat we deze viering voortzetten zoals het hoort.”
Maar voordat iedereen weer ging zitten, tikte hij met een lepel tegen een glas. “Eén moment.”
Hij keek de zaal rond. “Respect is niet iets dat je verdient door status, rijkdom of perfectie. Het wordt getoond door hoe je anderen behandelt – vooral wanneer niemand kijkt.”
Zijn blik rustte kort op Sophie. Zij knikte, zichtbaar geraakt.
De muziek begon opnieuw, voorzichtig eerst, daarna voller. De sfeer veranderde langzaam van gespannen naar hoopvol.
Tijdens het diner zat ik naast Ryan. Hij kneep af en toe in mijn hand, alsof hij wilde controleren of ik er echt was.
Sophie zat aan zijn andere kant. Ze sprak weinig, maar telkens wanneer onze blikken elkaar kruisten, zag ik iets zachters in haar ogen.
Later op de avond, toen de dansvloer zich vulde, kwam ze opnieuw naar me toe.
“Mag ik u iets vragen?” zei ze.
“Natuurlijk.”
“Wilt u met papa en mij dansen? Als familie?”
Ik keek naar kolonel Bennett, die al glimlachend zijn hand uitstak.
“Met plezier,” antwoordde ik.
Op de dansvloer vormden we een kleine cirkel. Ryan sloeg een arm om Sophie heen. Ik voelde hoe de scherpe rand van de avond begon te vervagen.
Mensen maakten foto’s. Gelach klonk opnieuw – dit keer oprecht.
Toen de avond vorderde en de lichten zachter werden, kwam Sophie naast me zitten.
“Ik was bang,” gaf ze toe. “U bent sterk, zelfstandig… Ryan bewondert u zo. Ik was bang dat ik altijd vergeleken zou worden.”
Ik keek haar aan en zag eindelijk de jonge vrouw achter de façade.
“Vergelijken is zinloos,” zei ik. “Hij heeft ruimte in zijn hart voor ons allebei.”
Ze glimlachte voorzichtig. “Denkt u dat we opnieuw kunnen beginnen?”