Skip to content 
Zijn schouders zakten langzaam, alsof een last van hem afgleed.
“Als die ziekte ooit komt,” zei ik zacht, “dan zullen we ermee omgaan. Samen.”
“En als je het niet aankunt?” fluisterde hij.
“Dan beslissen we dat samen. Maar we laten angst niet beslissen voor ons.”
Hij trok me in zijn armen en dit keer was de omhelzing anders. Niet alleen vol passie, maar vol belofte. Een stille overeenkomst tussen twee mensen die wisten dat liefde niet gaat over perfecte omstandigheden, maar over kiezen — elke dag opnieuw.
Later die nacht zaten we nog lang naast elkaar, pratend over onze angsten, onze hoop, onze verwachtingen. We maakten geen grootse plannen. We spraken niet over eeuwigheid. We spraken over morgen. Over samen ontbijten. Over een reis die we wilden maken. Over het leven stap voor stap nemen.
Ik besefte iets belangrijks.
Op mijn 39e had ik niet de liefde opgegeven. Ik had alleen geleerd dat echte liefde geen sprookje is. Het is geen verhaal zonder littekens. Het is twee mensen die hun bagage uitpakken en zeggen: dit is wie ik ben.
En jij?
Steve sloot uiteindelijk de houten doos en zette die in de kast.
“Niet om te verbergen,” zei hij, “maar om te bewaren.”
Ik knikte.
Die nacht begon niet met perfectie. Ze begon met waarheid.
En misschien was dat wel het mooiste huwelijksgeschenk dat we elkaar konden geven.