De woorden echoden nog na in de keuken.

“Ga dit huis uit!”

Mijn hart bonsde in mijn borst. Regen tikte hard tegen de ramen, alsof zelfs het weer spanning voelde. Ik keek van Tyler naar mijn moeder, toen naar Gwen, die met overdreven snikken op een stoel zat — mijn bord pasta halfleeg voor haar.

Langzaam zette ik mijn tas neer.

“Ik ga nergens heen,” zei ik, mijn stem onverwacht kalm.

Tyler lachte schamper. “Dit is niet alleen jouw huis.”

Ik keek hem recht aan. “Jawel.”

De stilte die volgde was anders dan alle eerdere ruzies. Geen geschreeuw. Geen chaos. Alleen een waarheid die eindelijk hardop werd uitgesproken.

“Papa heeft het huis aan mij nagelaten,” vervolgde ik. “Dat weet je. Jullie hebben elk tienduizend dollar gekregen. Dat stond in zijn testament.”

Mijn moeder snoof. “Hij was ziek. Hij wist niet wat hij deed.”

Dat was een leugen die ze zichzelf al een jaar vertelde.

“Hij wist het precies,” zei ik zacht. “We hebben er samen over gesproken. Hij wilde dat ik een stabiele basis had tijdens mijn studie. Hij zei dat ik degene was die hier bleef toen hij chemo kreeg. Dat ik degene was die de administratie deed. Dat ik verantwoordelijkheid nam.”

Tyler draaide zijn ogen. “Dus wat? Dat geeft je niet het recht om je als een dictator te gedragen.”

“Dictator?” herhaalde ik ongelovig. “Jullie zijn hier zonder toestemming ingetrokken. Jullie betalen geen huur. Geen boodschappen. Geen rekeningen.”

Lees verder op de volgende pagina