Jason stond zo abrupt op dat de stoel tegen de muur tikte.

“Er moet een vergissing zijn,” zei hij snel. “Mijn vrouw is net bevallen.”

De detective bleef kalm. “Dat begrijpen we, meneer. Dit gesprek duurt niet lang.”

Ik schoof Noah iets hoger tegen mijn borst en voelde Lily’s kleine vingers om de mijne krullen. Mijn lichaam was uitgeput, maar mijn stem was helder.

“Waar gaat dit over?” vroeg ik.

De detective opende zijn map. “De woning aan Maplewood Drive. Officieel eigendom van Maplewood Property Holdings LLC. We onderzoeken een poging tot onrechtmatige overdracht van eigendom en mogelijke vervalsing van documenten.”

Jason keek naar mij. “Wat heb je gedaan?”

Ik keek terug, zonder aarzeling. “Wat nodig was.”

De agenten wisselden een korte blik.

“Mevrouw Carter,” vervolgde de detective, “bent u de geregistreerde eigenaar van Maplewood Property Holdings LLC?”

Jason draaide zich volledig naar me toe. “Wat?”

Ik knikte langzaam. “Ja.”

De stilte in de kamer werd zwaar. Zelfs het zachte piepen van medische apparatuur leek luider.

“Dat is onmogelijk,” fluisterde Jason. “Dat huis was bijna van de bank.”

“Klopt,” zei ik rustig. “Tot iemand het kocht.”

Hij schudde zijn hoofd. “Veronica heeft dat geregeld. Iedereen weet dat.”

“Veronica heeft een cheque overhandigd tijdens een diner,” antwoordde ik. “Een symbolisch gebaar. De werkelijke betaling is weken eerder voldaan.”

De detective sloot zijn map gedeeltelijk. “Er is vanochtend geprobeerd een nieuwe hypotheek op het pand te registreren, met een handtekening die niet overeenkomt met de eigenaar.”

Jason’s ademhaling werd hoorbaar zwaarder. “Dat moet een misverstand zijn.”

“De aanvraag kwam via het kantoor van Lang & Associates Financial Group,” zei de detective. “Dat is verbonden aan mevrouw Veronica Lang.”

Mijn hart versnelde, maar mijn gezicht bleef neutraal.

Lees verder op de volgende pagina