“Wisten jullie dat ik het huis heb gekocht?” vroeg ik direct.

Ze wisselden een blik.

“We… vermoedden iets,” zei Robert langzaam. “Maar Jason zei dat Veronica het had geregeld.”

“Ik heb het betaald,” zei ik. “Via een bedrijf. Zodat niemand zich bezwaard zou voelen.”

Diane’s hand trilde licht. “Waarom?”

“Omdat dit huis voor jullie meer is dan baksteen. En omdat mijn kinderen hier herinneringen verdienen.”

Er viel een lange stilte.

“Veronica zei dat ze alles had opgeofferd,” fluisterde Diane.

“Ik heb niets opgeofferd,” zei ik. “Ik heb geïnvesteerd. In familie.”

Robert zakte terug in zijn stoel. “En nu?”

“Nu blijft het huis van de LLC. Jullie mogen er wonen zolang jullie willen. Maar niemand gebruikt het voor leningen of prestige.”

Diane begon zacht te huilen. “We hebben je verkeerd beoordeeld.”

Misschien.

Of misschien hadden ze gewoon geloofd wat het luidst werd verteld.

Toen ik opstond om te vertrekken, hield Robert me tegen.

“Jason is boos,” zei hij.

“Jason is niet boos,” antwoordde ik kalm. “Jason is verrast.”

Buiten haalde ik diep adem. De lucht voelde frisser dan voorheen.

De scheiding verliep sneller dan verwacht. Jason’s advocaat probeerde aanvankelijk volledige voogdij te eisen voor één kind, maar de rechter fronste zichtbaar bij dat voorstel.

“Kinderen zijn geen eigendom om te verdelen,” zei hij streng.

Uiteindelijk kregen we gedeelde voogdij. Geen kind werd “gekozen”. Geen van beiden werd een trofee.

Veronica verscheen niet meer in de rechtszaal na de eerste zitting. De hypotheekaanvraag werd officieel ingetrokken. Er volgden geen strafrechtelijke aanklachten, maar haar reputatie kreeg een barst die zelfs designerkleding niet kon verbergen.

Ik keerde terug naar mijn meisjesnaam in officiële documenten: Carter.

Niet uit woede. Maar uit helderheid.

Thuis, in het kleine huurhuis waar ik voorlopig woonde, stond een wieg naast de bank. Noah huilde luid; Lily keek met grote ogen naar het plafond alsof ze alles observeerde.

“Ik ben hier,” fluisterde ik.

Niet hulpeloos.

Niet nutteloos.

Gewoon stil geweest.

Lees verder op de volgende pagina